De kwaliteit en omvang van een groot deel van de habitattypen H7140A Overgangs- en trilvenen (trilvenen) en H7140B Overgangs- en trilvenen (veenmosrietlanden) in laag-Nederland staan onder druk door verzuring, verdroging en/of eutrofiëring, zowel binnen de Natura 2000-gebieden als daarbuiten. Tegelijkertijd treedt nieuwe verlanding tot basenrijk trilveen, een proces dat enkele decennia duurt, momenteel nog nauwelijks op in de meeste Nederlandse laagveengebieden.

In en rondom Nationaal Park Weerribben-Wieden, een uitgestrekt laagveengebied met veel rietland en moeras, is rietsnijden ten behoeve van met name dakdekken al decennialang een belangrijke activiteit. Het heeft een belangrijke cultuurhistorische waarde en zorgt voor het in stand houden van het open karakter in het gebied. De afgelopen jaren zien veel rietsnijders echter de opbrengsten van hun rietlanden en/of de kwaliteit van hun riet achteruitgaan. Als deze trend doorzet heeft dit gevolgen voor het voortbestaan van het rietsnijden in deze regio en het beheer van rietlanden.

Het Witte Veen is een gebied van Natuurmonumenten waar nog zo’n 30 ha. hoogveen aanwezig is. Hoewel hoogveen vroeger veel voorkwam in Nederland, zijn er nu nog slechts enkele locaties over. Veel van de overgebleven hoogveengebieden zijn daarnaast ook nog sterk verdroogd, waardoor typische hoogveensoorten zijn verdwenen en er geen of weinig actieve veenvorming meer optreedt. Als onderdeel van het internationale LIFE Multi-Peat project wordt het Witte Veen hersteld om het resterende hoogveen te behouden en nieuwe veenontwikkeling te stimuleren.

Zoals op veel plekken in het Nederlandse veenlandschap, zijn de karakteristieke petgaten in het Nationaal Park Weerribben-Wieden ontstaan door turfwinning. Het gewonnen turf werd op naastgelegen legakkers te drogen gelegd. De petgaten groeiden weer dicht met vegetatie zoals krabbenscheer en riet, waardoor drijvende kraggen ontstonden en petgaten uiteindelijk compleet verlandden. Hierdoor ontstond een mozaïeklandschap van open water, kraggen en legakkers, wat een hoge biodiversiteit opleverde.

In het Klimaatakkoord is afgesproken om de jaarlijkse broeikasgasemissie uit het veenweidegebied met 1 Mt te verlagen vanaf 2030. Veenweiden worden gedraineerd om deze geschikt te maken voor agrarisch gebruik, waardoor het typische Nederlandse landschap van weilanden en slootjes is ontstaan. Door de drainage daalt de grondwaterstand, waardoor een deel van de veenbodem droog komt te liggen. Onder invloed van zuurstof uit de lucht, breekt dit veen vervolgens af, waardoor CO₂ uitgestoten wordt en de bodem daalt.